WIM EVERIX

Tal van vrienden zeggen dat 'Walk for Gold' op mijn lijf geschreven is.  Graag deel ik een stuk van mijn levensverhaal met je, dan weet je meteen waarom. 

In 1972 kwam ik in de wereld. En groeide op in een doorsnee 4-koppig Vlaams gezin met mijn 4 jaar oudere broer en 2 liefdevolle,  hard werkende ouders die hun beroepsleven hebben geleefd in dienst van de medemensen. 

Op het geboortebed waar mijn moeder mij het leven schonk, werd onmiddellijk de toon gezet ...  Luttele seconden nadat ik in deze wereld was gekomen,  zette ik met behulp van de twee wijsvingers van de gynaecoloog letterlijk mijn eerste stapjes op het bed.  Ik kan het mij nog herinneren alsof het gisteren was...nee,  natuurlijk niet.  Maar ik heb dat verhaal later in mijn leven zo dikwijls gehoord, ...  De gynaecoloog zei destijds tegen mijn ouders "ge kunt er maar beter voor zorgen dat jullie voor dit kereltje een grote weide hebben". 

In '94 -'95,  na mijn hogere studies af te ronden, deed ik gedurende enkele maanden interimjobs.   De uitspraak van de gynaecoloog kreeg kort nadien een staartje en ik vertrok naar  India.  De confrontatie met een ongeziene wereld in combinatie met een opéénvolging van ongewone omstandigheden (out of the comfort zone) én een ongekende vrijheid zou wel eens het ideale toneel kunnen zijn voor het begin van de herontdekking van mezelf,   zo dacht ik destijds.   .  Het verkennen van de wereld, mensen en uitéénlopende culturen.  De drang en aantrekkingskracht om naar expliciete plaatsen in de wereld te trekken,   brachten me naar vele plaatsen.  Bij aanvang van de India reis ben ik na een maand,   gedurende 5 maanden gaan helpen in een tehuis voor straatkinderen 'Navajeevan home for boys' ' in Vellanad,  Kerala.  Het was meteen één van mijn hoogtepunten tijdens mijn nomadische periode.  Dit leidde het begin in van een 7 jaar durende reis.

De daarop volgende jaren verbleef ik verschillende malen in de leefgemeenschap rond Guruji om me verder te verdiepen in Ashtanga Yoga.   Daarnaast werd ik door 'toevallige' ontmoetingen met Yogi's  in het Noorden van India,  ingeleid tot eeuwen oude meditatie- en ademhalingstechnieken.   Ik was enerzijds  opzoek naar avontuur,  en anderzijds naar verademing en bovenal naar me zelf.  Er waren destijds sterke gevoelens in mij aanwezig die me kwamen vertellen dat ik eigenlijk totaal niet wist wie ik was.  Zoals zo vele opgroeiende jongeren onder de vleugels van  goedbedoelde begeleiding van de voornaamste opvoeders,  had ik destijds een sterk gevoel dat ik me Zelf in bepaalde grote maten was kwijt gespeeld.  

In India heb ik gedurende mijn onderweg-zijn vele mooie ontmoetingen mogen beleven.  Als je het leven de kans geeft jou 'leven' te mogen aanbieden,  dan vinden de meest uitéénlopende,  fascinerende gebeurtenissen plaats.  Zo heb ik het geluk gehad dat ik in al die tijd - ik ben een paar maal naar India teruggekeerd - een paar handen vol zeer opvallende , maar bijzonder inspirerende mensen ben tegen gekomen.  Enkelen van hen worden Sadhoe's genoemd.  Overal in India tref je ze aan.   Op toeristische plaatsen lijkt het wel of de Indische regering er subsidies voor uittrekt.  Maar ze zijn echt niet allemaal zo backpacker-geil als sommige van hen ons doen vermoeden.  En ze zijn met velen,  met ontzettend veel.  Ze gaan opzoek naar spirituele bevrijding.  In 1998 was het,  denk ik,  ben ik naar het grootste festival ter wereld geweest,  de Kumbha Mela  in Haridwar,  North India,  waar Sadhoe's om de zes of twaalf jaar samen komen.  Vandaag de dag zijn ze met zo'n 150 miljoen die om de zoveel jaar op pelgrimstocht gaan.  Buiten de steden,  of  diep teruggetrokken in de natuur,  heb ik het geluk gehad enkele van deze 'zoekers van de nectar van onsterfelijkheid' op mijn pad tegen te komen. Met enkele van hen heb ik van enkele uren tot enkele dagen doorgebracht.  Het zijn levende encyclopediëen wat betreft mythologie en geschiedenis én de beleving van hun religie.  En de vergevorderde Yogi's zijn niet terughoudend om ook een deel van hun praktiserende oefeningen in de vorm van adem- en meditatietechnieken met een Westerling te delen.  Hoogst inspirerende ontmoetingen,  dat is het minst wat ik kan zeggen.  Deze technieken zouden later een enorme boest betekenen voor het vinden en onderhouden van mijn innerlijke rust.  Ik ontdekte meer en meer welke stukken bij mij hoorden en welke niet.   Zo kwamen na jaren mijn eigen-waarden weer terug boven water.  In één van de blogartikels vind je een stuk dat gaat over zulk een ontmoeting met een Sadhoe.

Tijdens het 2e jaar 'on the road' reisde ik samen met Fabien,  een Zwitserse travel makker,  naar Australië.  Beiden waren we gepassioneerde didgeridoo spelers.  Dat was dan ook onze insteek om grootvader David Blanasi,  een icoon in de Aboriginal wereld,  te gaan opzoeken.  David was een hoogst gerespecteerde Aboriginal-sjamaan van half in de zeventig,  die de zielen van de doden begeleidde naar de 'ancestors world',   de wereld van de voorouders.   We campeerden in een tentje achter het huis van Blanasi,  in het dorpje Beswick in Arnhemland (Northern Australia).  De Australische overheid bouwde er destijds huizen voor de Aboriginals.  De huizen staan allemaal leeg.  Het enige wat jer er soms aantreft is een TV-toestel en een frigo, volgeladen met VB,  Victorian Bitter.  De Aboriginals  zijn haast allemaal alcoholiekers geworden. 

David nam ons elke dag mee op walk abouts waar hij ons de traditionele ritmes aanleerde van de didgeridoo.  En hij leerde ons,  hoe een kaprijpe eucalyptus uit te zoeken die geschikt is om er een didgeridoo van te maken.  Hij toonde ons waar en hoe hij zijn natuurlijke pigmenten vond die hij gebruikte voor zijn schilderkunst, en veel meer.   Op het einde van ons verblijf probeerde hij ons sterk te overtuigen om onze weg verder te zetten richting Uluru Rock (Ayers Rock).  Een heilige berg te midden van de Australische woestijn,   een ware krachtplaats!   Waarom ik daar moest zijn,  was me destijds niet helemaal duidelijk.  Maar onder het motto 'follow the life-signs' reden we na ons verblijf in Arnhemland,  richting Alice Springs,  the center of the center of  that big huge continent.   De eerste ware moederkrachtplaats waar ik bewust naartoe werd gestuurd in mijn leven.  En waar ik een tijdje heb verbleven.  Eén van de bruisende,  zeer potente,  wel bewaarde energiecentra van onze planeet.  

Een tijdlang vond ik een tweede thuis in Australië.  Ik financierde mijn reizen en mijn nomadische levensstijl,  door als straatartiest mijn licht te laten schijnen in steden als Sydney,  Australië en Tokyo,  Japan.  Dat waren mijn voornaamste speelterreinen.  Mijn tweede jaar in Tokyo werd ik uitgenodigd door de organisatie van het grootste straat-theaterfestival in Japan.  Vliegtickets,  hotel en  een goed maandloon maakte deel uit van hun voorstel dat ik niet kon weigeren.  Japan,  samen met Hong Kong waren destijds de top bestemmingen voor het straattheatergebeuren.  Maar ook elders in Azië en in Amerika deed ik de mensen even stilstaan en toverde een lach op hun gezicht.  Het was een ongelooflijk aangename manier om volledig op eigen kracht,  zelf-voorzienend in het leven te staan.  Op die manier kon ik op een heel aangename manier mijn nomadische levensstijl verder zetten.   Je staat ook letterlijk tussen de mensen en je maakt zo contact met haast alle lagen van een bevolking,  zoals in Japan bijvoorbeeld.  Het is een verrijking voor ieder mens.  Met passie iets kunnen  neerzetten in de wereld is altijd een voorwaarde geweest voor mijn bijdrage aan die wereld. 

Gedurende de daarop volgende jaren zette ik mijn nomadische leefstijl verder.  Het bracht me in tal van landen,  met onvergetelijk reeks van avontuur en levenservaringen.  Ik voelde terug leven volop door mij stromen en genoot van bijna elk moment.  Het beoefenen van Yoga en tal van meditatietechnieken maakten deel uit van m'n dagelijkse routine.  Ik had de smaak erg te pakken en zou nog jaren onderweg zijn.

Sinds ruime tijd leef ik terug in België, waar ik met mijn Italiaanse vrouw, die ik nota bene in Zuid-Amerika heb leren kennen, een pracht van een gezin heb opgebouwd.  Allemaal hebben we de reismicrobe,  en de zoektocht naar meer zingeving en diepgang in het leven te pakken.

Enkele maanden na mijn thuiskomst in 2001 kwam mijn leven in een stroomversnelling.  Ik heb toen een droom gehad waarin werd verteld dat ik naar Mt SinaÏ zou gaan.  En hier krijgt het verhaal achter 'WalkforGold' een extra swing (alhoewel dat ik er toen geen flauw benul van had).  Met mijn haren recht omhoog werd ik die morgen wakker.  Het was zo intens dat ik Mt Sinaï onmiddellijk googelde,  daar ik het in al die opwinding niet kon situeren.  Toen ik vaststelde dat het in Egypte lag,  wist ik meteen dat ik naar de Sinaï woestijn zou gaan om deze overduidelijke aanwijzing opvolging te geven.  Vier maanden later pakte ik mijn rugzak en vertrok voor de eerste maal richting de Sinaï woestijn. 

 

Deze bestemming was van mijn onbewuste naar boven geborreld en in mijn bewuste gekomen.  Een duidelijkere aanwijzing kan haast niet.  Eens daar ter plaatse aangekomen,  voelde het vanaf dag één als thuis-komen.  Dit was de aanvang van een nieuw begin, een nieuw hoofdstuk in mijn bestaan.  Ik begon tochten te maken van de Rode Zee naar Mt Sinaï,  onder het toeziende oog van enkele van de oudere Bedoeïenen van de Tarabin- en de Gebeleya-tribe.  Mijn belangrijkste en geliefkoosde gids gedurende al die tochten is 'Hadj Ied',  een levende legende binnen de Bedoeïenenwereld.  Ied is een ware vriend geworden die er voor gekozen heeft om de geheimen van deze adembenemende woestijn met mij te delen.  Zoals het vinden van water om te drinken en hout om op te koken,  daar waar niets aan het oppervlak van deze steenwoestijn te bespeuren was.  Hij leerde mij dat dankbaarheid een alles omtoverende kracht met zich meedraagt (later schrijf ik hier een blokartikel over).

Met één jaar onderbreking, ben ik de daarop volgende 17 jaar,  elk jaar terug naar deze Tempel der Stilte getrokken.  Tal van mystieke ervaringen zijn mij op deze ware krachtplaats overkomen.  Enkele jaren geleden werd ik ook uitgenodigd als eregast bij een geheime bijéénkomst van de 7 Tribes van Zuid-Sinaï.  Er werd toen een ceremonie gehouden dat een historisch moment in de Bedoeïenengeschiedenis zou inleiden.  Onder de begeleiding van een vrouwelijke Sjamaan werd een pakt gesloten dat deze Tribes voortaan zullen samen werken.  Dit is een totaal nieuw bewustzijn dat zich manifesteert onder de verschillende Tribes van Zuid-Sinaï.  Het is werkelijk een hele eer dat ik hiervan getuige mocht zijn.  Zonder meer een groot teken van wederzijds respect.

Dit jaar gaat het de 18e keer zijn dat ik naar deze uitzonderlijke krachtplek terugkeer!  Eén jaartje heb ik de Sinaï-traditie onderbroken en ben ik 5 weken gaan rondtrekken in Peru,  een land dat me destijds al een paar jaar aan het roepen was.  Daar leerde ik mijn geliefde kennen.  Een buitengewoon fantastische vrouw.  Hoe het universum ons heeft samengebracht,  is bijna 'unreal'.  Als we mekaar wat beter leren kennen,  wil ik ook deze fantastisch georchestreerde ontmoeting op een dag met jou delen.  Het is bijna te mooi om te geloven. 

Het moge duidelijk zijn hoop ik, dat de Sinaï één van mijn geliefkoosde bestemmingen op aarde is.   Voor mij is het telkens weer in de eerst plaats thuiskomen,  want ik kom er thuis bij mezelf.   Het is pure herbronning,  van het allerhoogste niveau.   Ik kan het iedereen aanraden.   Het is het beste cadeau dat jij je zelf kunt geven!

Met een Bedoeïenen en een kameel van de Rode Zee naar Mt Sinaï wandelen,  een tocht van 8 tot 16 dagen.  Baden in pure schoonheid en natuurlijke Stilte,   je omarmt voelen door Hemel en Aarde,   je gedragen voelen door Leven.   Een wel bloeiende passie kreeg plots een enorme boost in mijn leven.   Je komt als het ware al wandelend in de zuivere liefde terecht in een overwelmend gevoel van éénheid, met alles wat is.   Het is een ongelooflijk zachte manier voor lichaam en geest.  En voor je ziel om zich volledig thuis te voelen.

Na 15 jaar door deze waanzinig inspirerende woestijnregio te trekken borrelde zachtjes de idee in me naar boven om deze ervaring te willen delen met mensen die deze roep horen.  En 'WalkforGold' was  geboren!   Als je de benadering  van 'WalkforGold' vergelijkt met die van een Vipassana-meditatie....   Doe voor mij maar een toertje 'WalkforGold'.  Het is niet enkel het eindresultaat dat telt,   zeker zo belangrijk is het op weg zijn naar.   Als je met ons mee gaat,  geniet je van elke stap.  En ja,  Vipassana werkt.   Maar met 'WalkforGold' kan je deze staat van innerlijke rust,  en het gevoel één te zijn met alles dat leeft,  op een heel menselijke manier ervaring.  Al wandelend!  En onderweg geniet je  van een waar schouw-spel van Moeder Natuur.

Mijn ruime levenservaring met anderen delen en me zo in dienst stellen van hen die verlangen naar (meer) innerlijke rust en echte levenskwaliteit,  is mijn levensmissie.    Als gecertificeerde life-coach en voormalig yoga-docent in Ehipassiko,  een Boeddhistisch meditatiecentrum in Nilambe,  Sri Lanka.    Met meer dan 25 jaar ervaring met meditatie.  En vooral ook als toegewijd 'pionier van de lage landen' van pelgrimstochten in de Sinaï woestijn.  Met een enorme passie begeleid ik individuen en kleine groepen op stilte retraites in een streek die ik door en door kent en waar ik het volle vertrouwen van de lokale bedoeïenengemeenschap geniet.  Ik deel tijdens de pelgrimstochten hoe je een efficiënte zelfreiniging kan doen,  we leren krachtige ademhalingstechnieken toepassen en ik laat je ervaren dat meditatie helemaal niet moeilijk hoeft te zijn. 

Als je meegaat op tocht met ons, garandeer ik je een diepgaande levensverrijkende ervaring die je kijk op het leven voor goed zal veranderen!

Tot binnenkort, 

Wim

MENU

INFO

CONTACT

Walk for gold

Rue Rene Jurdant 52

 1301 Bierges

wim@walkforgold.be

+32 477 767833

  • Facebook Social Icon
  • Instagram

©2019 created by CONTENTeR for Walk for Gold